Walka w Kuchni

– Powiedz, Puchatku – rzekł wreszcie Prosiaczek – co ty mówisz, jak się budzisz z samego rana?
– Mówię: „Co też dziś będzie na śniadanie?” – odpowiedział Puchatek. – A co ty mówisz, Prosiaczku?
– Ja mówię: „Ciekaw jestem, co się dzisiaj wydarzy ciekawego”.
Puchatek skinął łebkiem w zamyśleniu.
– To na jedno wychodzi – powiedział.

 

„Kubuś Puchatek” Alana Alexandra Milne'a

I tak jak ja Tego Pierwszego Dnia Po Sesji, otworzyłam oczy i od razu uśmiechnęłam się do siebie na myśl, że będę mogła spokojnie zrobić dziś to, na co mam ochotę bez tego nieprzyjemnego uczucia w żołądku, że „zostało mi jeszcze tyle tematów do ogarnięcia na egzamin”.

Wtedy w żołądku pojawia się inne uczucie – jeszcze to nie jest głód – które najczęściej gości tam, kiedy masz możliwości spełnienia swoich marzeń. Oczywiście nie chodzi tu o wielkie czyny z gatunku „kariera piosenkarki/ aktorki/ modelki”. Chodzi raczej o to przekonanie, że ma się nieograniczone możliwości przed sobą. Nagle mogłabym zarówno cały dzień grać na pianinie, czytać książkę w zaciszu kominka, rysować, pisać (np. zająć się Walką w Kuchni) czy siedzieć w kuchni i tworzyć nowe cuda, które miałyby podbić kubki smakowe domowników. I to wszystko bez cienia wyrzutów, że powinnam się uczyć.

Takie uczucie mam zawsze, kiedy kończy się sesja. Wszystko pt.: „Zrobię, tylko po ostatnim egzaminie” nagle zwala się na głowę, która aż pulsuje od wzbierającej energii.

Wówczas zrywam się z łóżka bladym świtem, między 9 a 10 do południa, wskakuję w mój cieplutki szlafrok, zakładam mięciutkie kapcie i zbiegam do kuchni, gdzie panuje cisza. Wszyscy albo w pracy, albo w szkole. Kręcę głową – śmiać się, czy płakać? Termometr się zaciął – wciąż ponad 20 stopni na minusie. Za to przynajmniej śniegu sporo, który cudownie mieni się w słońcu i chrzęści pod nogami. Tyle chociaż z tego mrozu mamy.

Kiedy już upiłam pierwszy łyk kawy i obudziłam do reszty moje zmysły – kreatywność skrystalizowała się w pomysł. Oczywiście kulinarny.

Sałatka.

Jak szaleć, to szaleć – będzie smaczna, zdrowa i zupełnie inna niż te, które znają domownicy, bo w tonacji zieleni.

Ryżowa sałatka w kolorach ziemi

Składniki:

• 2 torebki ryżu brązowego
• 1 awokado (dojrzałe)
• puszka tuńczyka
• opakowanie mozzarelli
• rukola
• natka pietruszki
• 1/3 szklanka oliwy z oliwek
• 3 łyżki soku z cytryny
• (opcjonalnie ocet balsamiczny)
• sól, pieprz i troszkę cukru do smaku

Do dzieła:

1. Ryż ugotowałam (30 minut w 2 litrach wody) i ostudziłam.

2. W czasie, gdy ryż się studził – pokroiłam w kostkę awokado, mozzarellę, tuńczyka rozdrobniłam i posiekałam rukolę i pietruszkę.

3. Połączyłam składniki z ryżem i zrobiłam tzw. dressing: do oliwy dodałam sok z cytryny, sól, pieprz i cukier. Kiedy spróbowałam go, był dla mnie trochę mało wyrazisty, więc „kapnęłam” octu do niego. Ja lubię wyraziste dania, więc najlepiej spróbować przed dodaniem o sałatki i dodać jeszcze więcej tego, co uważamy za konieczne.

4. Dressing połączyłam z pozostałymi składnikami i włożyłam na 30 minut do lodówki. Teraz widzę, że na drugi dzień jest lepsza, kiedy składniki się „przegryzły”.

Sałatka jest delikatna, bo nie ma w sobie zawiesistości i ciężkości, którą powoduje majonez czy śmietana. Oliwa jest bardzo zdrowa i do tego naprawdę świetnie komponuje się z ryżem, o czym nie miałam pojęcia, dopóki nie spróbowałam kiedyś tego zestawu przez przypadek. Teraz jest jednym z ulubionych połączeń smakowych.

Ta sałatka to był strzał w dziesiątkę tego mroźnego poranka. Awokado, które otula swoją „mazistością” wszystko, z czym się zetknie, tuńczyk, który zlewa się kolorystycznie z ryżem i soczysta zieleń rukoli i pietruszki. Obłędna!