Walka w Kuchni

"Na szczęście nie należę do ludzi, którzy ryzykują, że w uśmiechu pokażą pozostałą między zębami najmniejszą choćby resztkę owego odrażającego i poniżającego warzywa zwanego szpinakiem. Nie wynika to stąd, iż dokładniej myję zęby, raczej wywołane jest inną, nie mniej ważną przyczyną, tą mianowicie, że szpinaku nigdy nie jadam. W istocie bowiem przypisuję szpinakowi w szczególności, a wszelkiemu pożywieniu w ogóle zasadnicze wartości estetyczne i moralne. Wartownik obrzydzenia zawsze czuwa nad moimi posiłkami z bagnetem swej surowej pieczołowitości, zmuszając mnie do rygorystycznego doboru potraw." 

Salvador Dali - "Moje sekretne życie"

Szpinak. Znienawidzony i okryty złą sławą jeszcze czasów PRL-u, kiedy to na talerz trafiała niejadalna, bezkształtna, bezwonna i pozbawiona smaku zielona papka. Nikt nie chciał tego jeść. I ja bym nie jadła, a jestem zwolenniczką szpinaku. Właściwie, to szpinak sam w sobie nie ma zachwycającego smaku. Dopiero trzeba go połączyć z czymś wyrazistym. Wtedy jest naprawdę przepyszny.

Oczywiście od dawna - tak jak tran - uważano, że ma wybitne walory zdrowotne. A ponieważ jest zielony, od razu przypisywano mu właściwości przeciwnowotworowe. A ponieważ żelazu jest praktycznie przez nas wyczuwalne, wiemy też, że ma go w sobie dużo. I na tym koniec? A podobno takie cudowne walory...

Szpinak odkryty niejako został przez Arabów w średniowieczu. Przywieźli go oni z wyprawy z Persji. Jednak Europa długo się nie mogła do niego przekonać. Dopiero pielęgniarki zmieniły ten stan rzeczy, podając osobom bardzo słabym napar z liści szpinaku, a osobom tym w błyskawicznym tempie powracały siły. Kiedy jednak trafił do Ameryki, był już sławny ze swych prawie magicznych właściwości. Tam jednak wzięto go pod lupę i jego leczniczo-odżywcze działanie potwierdzono w przeprowadzonych tam badaniach naukowych.

Okazało się, że szpinak zawiera masę żelaza. To jednak wchłania się tylko z witaminą C, więc dobrze jeść go z cytryną (świeży) lub czosnkiem. Posiada też sporo wapnia, który wpływa na rozwój kości. Oprócz tego pełno w nim witamin, jak: C, E, K, B1, B2, B6, a także ważnych pierwiastków - jod, mangan czy karoten i ma dużo antyoksydantów, przeciwdziałających procesowi starzeniu naszych komórek. Również tych nerwowych, a co za tym idzie - zapobiega utracie pamięci i przeciwdziała chorobie Alzheimera. Leczniczo działa też przy stanach zapalnych przewodu pokarmowego czy zwyrodnieniach siatkówki. Leczy choroby trzustki, pomaga obniżyć nadciśnienie tętnicze i niweluje zaparcia. A to wszystko w takiej... "trawie", jakby powiedzieli mięsożercy.

Tymczasem postanowiłam użyć to magiczne zielone warzywo w niecodzienny sposób: jako dodatek do pieczywa.

Chleb ze szpinakiem

2 bochenki

Co potrzebujemy do jego zrobinia?

•  300 g szpinaku mrożonego (rozdrobnionego i rozmrożonego)
•  4, 5 szklanki mąki pszennej
•  20 g drożdży
•  5 łyżek oliwy z oliwek (plus trochę do posmarowania)
•  garść suszonych pomidorów
•  1,5 łyżeczki soli

Co z tym robimy?

Zasada jest prosta. Jak w poprzednim przepisie na chleb pomidorowy. Do szpinaku dodajemy rozkruszone drożdże i połowę mąki. Zostawiamy na godzinę, by zaczęło fermentować.

Następnie dodajemy pozostałe składniki i wyrabiamy dość mocno i długo. Ciasto będzie wilgotne (przez szpinak). Pod koniec wyrabiania dodajemy suszone pomidory pokrojone wcześniej. Kiedy będzie gotowe, smarujemy go oliwą i odstawiamy na pół godzinę. Ono sobie odpoczywa.

Wypoczęte ciasto dzielimy na dwie części i formujemy bochenki. Kładziemy je na natłuszczonej blasze i też smarujemy oliwą. Przykrywamy jednorazowym ręcznikiem i odstawiamy na 1,5h. Przynajmniej mnie tyle zeszło. Ciasto ma podwoić swoją objętość.

Nastawiamy piekarnik na 200*C i wkładamy blaszkę z ciastem. Ma się piec 20-25 minut. Jak chcecie być pewne potrzymajcie do pół godziny. Ciasto będzie w środku nieco jeszcze wilgotne, ale skórka będzie twardawa i złocista. Wtedy wyjmujemy. Chleb smakuje zaraz po upieczeniu, jednak trochę się "rozłazi". Najlepszy jest jak odpocznie przynajmniej z 5-6h.

Jaki jest? Jak na zdjęciu: zielonkawy z zielonymi smugami. Nietypowy to kolor dla chleba. Zieleń przy wypiekach to raczej sygnał ostrzegawczy. Ale nie w tym przypadku.

A jak smakuje? Trzeba się mocno skupić, żeby wyczuć szpinak. Smakował mojemu R., który nie lubi nawet na niego patrzeć, a co dopiero jeść. W dodatku suszone pomidory dodają mu powiedziałabym, charakteru. Nie jest zbyt słony, ale do kanapek na słodko bym go nie stosowała.

Będę go piec częściej i Wam też polecam spróbować.

Smacznego!

Aha, przepis dodaję w ramach akcji "Zielono mi":